Βγες έξω από τη ζώνη άνεσής σου!

«Η ζωή είτε θα είναι μια τολμηρή περιπέτεια είτε δε θα είναι απολύτως τίποτε«. Έλεν Κέλερ

 Η ζωή σου έχει τη δυναμική να είναι ένα θαυμαστό ταξίδι, γεμάτο συναρπαστικές στιγμές και εκπληκτικές εμπειρίες. Μπορεί να είναι μια καταπληκτική βόλτα αν είσαι ανοιχτός να εξερευνήσεις όλα όσα υπάρχουν και σε περιμένουν. Βιώνεις την περιπέτεια, όταν είσαι πρόθυμος να ζεις τη ζωή σου μέσα από πνεύμα ενθουσιασμού.

 Οποιαδήποτε εμπειρία σε πάει πέρα από το επίπεδο της άνεσής σου είναι μια περιπέτεια. Οι περιπέτειες είναι εκείνες που κάνουν το αίμα σου να κυλάει με ορμή και την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά γεμάτη προσμονή, καθώς εκτείνεσαι πέρα από τους υποτιθέμενους περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης σου. Οι περιπέτειες διευρύνουν τους ορίζοντές σου και σε οδηγούν σε νέους συναρπαστικούς κόσμους. ‘Οταν νιώθεις τη ζωντάνια που φέρνει ο πειραματισμός με νέες επιλογές και όταν παίρνεις ρίσκα, μαθαίνεις την αξία που έχει η περιπέτεια στη ζωή σου.

 Αφού η πορεία της ζωής σου εξαρτάται από σένα, μπορείς είτε να δημιουργήσεις μια ζωή γεμάτη θαυμαστές περιπέτειες είτε να ζαρώσεις και να παραμείνεις μέσα στη ζώνη ασφάλειάς σου, χωρίς ποτέ να βιώσεις τη χαρούμενη ορμή να ταξιδεύεις στον κόσμο με τόλμη, χωρίς ποτέ να αφεθείς να απολαύσεις το ταξίδι. Μια ζωή άδεια από περιπέτεια μπορεί να σε κάνει να νιώθεις σιγουριά, αλλά είναι μια ζωή που της λείπει η ουσία και το χρώμα. Αν δε ριψοκινδυνεύψεις ποτέ, τότε δε θα ανοίξεις τα φτερά σου να πετάξεις και δεν θα αναπτυχθείς ποτέ.

 Η αίσθηση της περιπέτειας είναι εγγενής στα μικρά παιδιά. Γεννιόμαστε όλοι με την έμφυτη αίσθηση της κατάπληξης και της απορίας που μας παρακινεί στην εξερεύνηση του κόσμου. Τα περισσότερα παιδιά είναι από τη φύση τους περίεργα και τους αρέσει να πειραματίζονται, έτοιμα να δοκιμάσουν το καθετί. Δεν τα σταματάει ο φόβος της αποτυχίας ή της κοινωνικής απόρριψης. Καθώς μεγαλώνουν όμως, ο κόσμος τους επιβάλλει τους φόβους του και τους περιορισμούς του, και πολύ συχνά, αυτή η αίσθηση της περιπέτειας θάβεται κάτω από διάφορες νουθεσίες: «Μην το αγγίζεις αυτό!» «Μαζέψου!». Η φλόγα της περιπέτειας χαμηλώνει καθώς τα παιδιά μαθαίνουν να γίνονται «υπέυθυνοι», «ώριμοι» ενήλικες.

 Αυτή η σπίθα, αυτή η παιδική αίσθηση της κατάπληξης και της απορίας πρέπει να ξανανάψει μέσα σου για να μπορέσεις να θυμηθείς τη συγκίνηση που ένιωθες όταν ανακάλυπτες νέους κόσμους τότε που ήσουν παιδί. Αυτή η σπίθα παρουσιάζεται συνήθως με κάποιες τολμηρές παρορμήσεις. Μπορεί να είναι μια ξαφνική και έντονη επιθυμία να δοκιμάσεις να κάνεις windsurfing ή να ταξιδέψεις στην Αλάσκα. Ίσως να τις θεωρήσεις ανόητες ή απερίσκεπτες αυτές τις παρορμήσεις και να τις αποδιώξεις. Όταν όμως επανασυνδέεσαι με αυτήν την φλόγα μέσα σου και μαθαίνεις να την τιμάς, τότε ανοίγεις τις πόρτες σε θαυμαστές εμπειρίες και σε μαγικές συνδέσεις. Τα βήματά σου γίνονται όλο και πιο μεγάλα, όλο και πιο τολμηρά, καθώς προχωράς για να ζήσεις τα όνειρά σου.

 Υπήρχε κάποια εποχή στη ζωή μου που ήμουν απρόθυμη να δώσω σημασία σ’αυτήν τη φλόγα. Συγκέντρωνα όλη μου την ενέργεια στο να είμαι υπεύθυνη και πειθαρχημένη, αγνοώντας τη βασική ανθρώπινη ανάγκη να εξερευνώ και να διευρύνομαι.

 Τελικά, η ζωή μου άρχισε να μου φαίνεται τόσο πληκτική που πίεσα τον εαυτό μου να βγει από την ακαμψία του και να αγκαλιάσει και πάλι την από καιρό χαμένη αίσθηση της περιπέτειας. Είχα αποφασίσει να ξαναγίνω ένας άνθρωπος ανοιχτός στην ανακάλυψη νέων εντυπώσεων, ένας άνθρωπος που διακινδυνεύει με τόλμη. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου τότε ότι θα προσπαθούσα ειλικρινά να είμαι συνειδητή απέναντι σ’αυτή την εσωτερική φλόγα, έτσι που να μη χάσω ούτε μία ευκαιρία να επεκταθώ. Από εκείνη τη στιγμή, έχω την ευλογία να ζω μια ζωή γεμάτη θαύματα, γεμάτη εκπληκτικά ταξίδια και εμπειρίες που, αν δεν είχα ξυπνήσει, μπορεί να μην τις είχα ζήσει ποτέ.

 Ήταν μια ξάστερη, πανέμορφη νύχτα του Δεκέμβρη και ξαφνικά ένιωσα την παρόρμηση να ανέβω στη στέγη της εκκλησίας για να δω από ‘κει τη μαγευτική θέα της πόλης. Ήξερα από προηγούμενες εμπειρίες μου ότι εκείνη η παρόρμηση ήταν σημάδι ότι η αίσθηση της περιπέτειας με οδηγούσε σε κάτι υπέροχο. Παρόλο που φοβόμουν λιγάκι τα ύψη, ανέβηκα τα χίλια, όπως μου φάνηκαν,  σκαλοπάτια για να φτάσω στην κορυφή.

 Όπως το είχα μαντέψει, η θέα ήταν μαγευτική. Τα φωτάκια που τρεμόπαιζαν από κάτω λαμποκοπούσαν σαν να ήταν εκατομμύρια αστέρια και αντανακλούσαν το φως τους στον ποταμό σαν πολύτιμα πετράδια. Καθώς ανέπνεα τον κρύο νυχτερινό αέρα, βίωσα μια από εκείνες τις στιγμές της απόλυτης αγαλλίασης. Ένιωσα να με πλημμυρίζει ένα κύμα ευγνωμοσύνης που είχα τιμήσει την αίσθηση της περιπέτειας και είχα προσφέρει στον εαυτό μου το δώρο εκείνης της υπέροχης εμπειρίας.

Αναλογίσου τις περιπέτειες που έχεις ζήσει μέχρι τώρα. Οι στιγμές εκείνες όπου έκανες ένα άλμα πίστης και ξεπερνούσες τα όρια της άνεσής σου είναι για σένα πολύτιμα δώρα, γιατί σου θυμίζουν τη χαρά που σου προσφέρεται όταν αγκαλιάζεις τη ζωή με πληθωρικότητα. Αυτές οι στιγμές μπορούν να αποτελέσουν κρίσιμες καμπές στην προσωπική σου ιστορία και να σε εμπνέουν να δημιουργείς νέες πραγματικότητες για τον εαυτό σου όποτε θελήσεις.

Φαντάσου να είσαι ενενήντα χρόνων και να κοιτάς πίσω τη ζωή σου. Τί θα ήθελες να δεις; Κάθε φορά που το σκέφτομαι αυτό, θυμάμαι μια φίλη μου στο κολέγιο που συνήθιζε να λέει: «Μετανιώνεις μόνο για εκείνα που δεν έκανες«. Δε θέλω να δω πίσω μου μια ζωή γεμάτη μετάνοια. Αυτό που θέλω να δω είναι μια ζωή γεμάτη μαγικές στιγμές, εμπνευσμένες από το πνεύμα της περιπέτειας, όπως εκείνη που βίωσα πάνω στη στέγη της εκκλησίας. Θα μπορούσες να βάλεις περισσότερη περιπέτεια στη ζωή σου; Αν ναι, τότε ακολούθησε τα λόγια του Γκαίτε:

 «Ό,τι μπορείς να κάνεις ή ονειρεύεσαι ότι μπορείς να κάνεις, ξεκίνα το. Η τόλμη έχει μέσα της ευφυΐα, δύναμη και μαγεία».

 

Από το βιβλίο: Αν η Ζωή είναι Παιχνίδι, αυτοί είναι οι κανόνες του. Cherie Carter-Schott, εκδόσεις: Δυναμική Επιτυχίας

Image

Advertisements

Περιμένετε Θαύματα και ένα Δώρο!

Η παρακάτω πολύ αποτελεσματική άσκηση ενισχύει τα θαύματα και την αγάπη για τη ζωή σας:

Το βράδυ, προτού κοιμηθείτε, κάντε μια ανασκόπηση της μέρας που πέρασε και αναρωτηθείτε: Ποιο ήταν το δώρο της σημερινής μέρας; Ποιο ήταν το θαύμα της σημερινής μέρας; Πάντοτε θα βρίσκετε ένα θαύμα και ένα δώρο, γιατί εσείς το καθορίζετε. Δε χρειάζεται να δώσετε εξηγήσεις σε κανέναν.
Και το πρωί πριν σηκωθείτε: Ποιο ήταν χτες το θαύμα και το δώρο; Αν το επιθυμείτε, πείτε ευχαριστώ στον εαυτό σας.
Με αυτό το αίσθημα ευγνωμοσύνης και περιέργειας για το επόμενο θαύμα και δώρο ξεκινήστε την καινούρια σας μέρα.
Παρατηρήστε πώς αλλάζουν η μέρας σας, οι άνθρωποι και οι καταστάσεις αν κάνετε αυτή την άσκηση για λίγο καιρό. 

Επί την ευκαιρία: Μην πιέζετε ποτέ τον εαυτό σας να κάνει μια άσκηση, είναι χάσιμο χρόνου. Να κάνετε μόνο πράγματα που σας γεμίζουν περιέργεια και χαρά. Το αίσθημα της χαράς είναι ο σημαντικότερος καθοδηγητής μας στη ζωή, ο πολυτιμότερος προσωπικός μας σύμβουλος. Ό,τι φέρνει χαρά είναι σωστό. 
Αυτό που χρειάζεται είναι να ξεδιαλύνετε μέσα από την πληθώρα των κομματιών του παζλ της ζωής εκείνα που συμπληρώνουν τη δική σας εικόνα. Είναι ένα παιχνίδι. Παίξτε το!

Η Αγάπη για τη Ζωή μας είναι κατά πρώτον μία απόφαση να ρισκάρουμε για το τί μπορεί να συμβεί.
Κατά δεύτερον είναι ένα Θαύμα!

Από το βιβλίο: Το Μυστικό του Μαγνήτη της Καρδιάς, Ruediger Schache, Εκδοτικός οίκος: Α.Α. Λιβάνη

 Image

Δήλωση Αυτοεκτίμησης

«Αυτό που είμαι είναι ικανοποιητικό αν μπορούσα να το εξωτερικεύσω.» Carl Rogers

Tο παρακάτω γράφτηκε σαν απάντηση στην ερώτηση ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού: «Πώς μπορώ να προετοιμαστώ για μια ζωή που θα με γεμίζει;«

Είμαι ο εαυτός μου.

 Σ’όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος που να είναι ολόιδιος με μένα.Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάποιες ομοιότητες μαζί μου, αλλά κανείς δεν είναι στο σύνολό του όπως εγώ. Έτσι, οτιδήποτε προέρχεται από μένα είναι γνήσια δικό μου γιατί το διάλεξα εγώ ο ίδιος.

 Μου ανήκουν όλα όσα αποτελούν τον εαυτό μου: το σώμα μου κι όλα όσα κάνει. Το μυαλό μου κι όλες οι εικόνες που σχηματίζονται μέσα τους. Τα αισθήματά μου, όποια κι αν είναι –  θυμός, χαρά, απογοήτευση, αγάπη, ανυπομονησία. Το στόμα μου και κάθε λέξη που βγαίνει απ’αυτό – ευγενική, γλυκιά ή απότομη, ορθή ή λανθασμένη. Η φωνή μου, δυνατή ή σιγανή. Κι όλες οι πράξεις μου, που αφορούν τους άλλους ή τον εαυτό μου.

Μου ανήκουν οι φαντασιώσεις μου, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου. Μου ανήκουν όλοι οι θρίαμβοι κι οι επιτυχίες μου, όλες οι αποτυχίες και τα λάθη μου.

 Επειδή μου ανήκει ολόκληρος ο εαυτός μου, μπορώ να γνωριστώ απόλυτα μαζί του. Μ’αυτόν τον τρόπο μπορώ να αγαπήσω τον εαυτό μου και να είμαι φίλος μαζί του και με όλα τα μέλη μου. Έτσι θα καταστήσω ικανό το σύνολο του εαυτού μου να εργαστεί για ότι είναι καλύτερο για μένα.

 Ξέρω πως υπάρχουν όψεις του εαυτού μου που με μπερδεύουν κι άλλες όψεις του που δεν τις ξέρω. Αλλά από τη στιγμή που τρέφω αισθήματα φιλίας και αγάπης απέναντι στον εαυτό μου, μπορώ να ψάξω με θάρρος κι ελπίδα για το ξεδιάλυμα των μυστηρίων και για τους τρόπους που θα μου επιτρέψουν να μάθω περισσότερα για μένα.

 Όταν κάνω εκ των υστέρων ανασκόπηση του πώς φαινόμουν και τί εντύπωση έδωσαν τα λόγια μου, τί σκέφτηκα και πώς ένιωσα, μερικά σημεία μπορεί να βρεθούν αταίριαστα. Μπορώ να απορρίψω όσα ήταν αταίριαστα και να κρατήσω όσα βρέθηκαν να ταιριάζουν. Και ν’ανακαλύψω κάτι καινούριο για αντικατάσταση εκείνου που απέρριψα.

 Μπορώ να δω, ν’ακούσω, να νιώσω, να σκεφτώ, να πω και να ενεργήσω. Έχω τα μέσα να επιβιώσω, να είμαι κοντά στους άλλους, να κατανοήσω τον κόσμο, τους ανθρώπους και τα πράγματα που βρίσκονται στον εξωτερικό μου κόσμο.

 Κατέχω τον εαυτό μου, γι’αυτό μπορώ να τον οικοδομήσω.

 Είμαι ο εαυτός μου και είμαι καλά.

 Virginia Satir

 

Από το βιβλίο: Βάλσαμο για την Ψυχή, Jack Canfield & Mark Victor Hansen, εκδόσεις: Διόπτρα

 Image

Hττημένος είναι αυτός που παραιτείται και όχι αυτός που χάνει!

Ηττημένοι είναι εκείνοι που δεν αποτυγχάνουν.

Η ήττα μας κάνει να χάσουμε μια μάχη ή έναν πόλεμο. Η αποτυχία δε μας αφήνει να παλέψουμε.

Η ήττα έρχεται όταν δεν καταφέρνουμε να πετύχουμε κάτι που το θέλουμε πολύ. Η αποτυχία δεν μας αφήνει να ονειρευτούμε. Η φράση που τη χαρακτηρίζει είναι: «Μην επιθυμείς τίποτα και δε θα υποφέρεις ποτές».

Η ήττα τελειώνει όταν ριχνόμαστε σε καινούρια μάχη. Η αποτυχία δεν έχει τέλος: είναι επιλογή ζωής.

Η ήττα είναι για εκείνους που, αν και φοβούνται, ζουν τη ζωή τους με ενθουσιασμό και πίστη.

Η ήττα είναι για τους γενναίους, μόνο αυτοί μπορούν να έχουν την τιμή του να χάνουν και τη χαρά του να κερδίζουν.

Δεν βρίσκομαι εδώ για να σας πω ότι η ήττα είναι μέρος της ζωής: αυτό το ξέρουμε όλοι. Μόνο οι ηττημένοι γνωρίζουν τί είναι Αγάπη. Γιατί στο βασίλειο της αγάπης δίνουμε τις πρώτες μας μάχες – και συνήθως χάνουμε.

Βρίσκομαι εδώ για να σας πω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ηττήθηκαν ποτέ. Είναι εκείνοι που δεν έδωσαν ποτέ τους μάχη.

Κατάφεραν να αποφύγουν τις ουλές, τις ταπεινώσεις, το αίσθημα της εγκατάλειψης και τις στιγμές που οι πολεμιστές αμφιβάλλουν για την ύπαρξη του Θεού. 

Οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να πουν  με περηφάνια: «Δεν έχασα ποτέ μου μάχη». Ποτέ τους όμως δεν θα μπορέσουν να πουν: «Κέρδισα μια μάχη».

Αυτό ωστόσο δεν τους ενδιαφέρει. Ζουν σε ένα σύμπαν όπου πιστεύουν πως κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει, κλείνουν τα μάτια στην αδικία και στον πόνο, νιώθουν ασφαλείς επειδή δεν είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν τις καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν όσοι παίρνουν το ρίσκο να υπερβούν τα όριά τους.

Ποτέ τους δεν άκουσαν «Αντίο». Ούτε και «Γύρισα. Αγκάλιασέ με με τον εθουσιασμό του να ξαναβρίσκεις αφού με είχες χάσει».

Όσοι δεν ηττήθηκαν ποτέ μοιάζουν χαρούμενοι, κι ανώτεροι, κάτοχοι μιας αλήθειας για την οποία δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Είναι πάντα με τον πιο δυνατό. Θυμίζουν ύαινες, που τρώνε τα αποφάγια του λιονταριού.

Λένε στα παιδιά τους: «Μην μπλέκεστε σε συγκρούσεις, μόνο να χάσετε μπορείτε έτσι. Να κρατάτε τις αμφιβολίες για τον εαυτό σας και δε θα έχετε ποτέ σας πρόβλημα. Αν σας επιτεθούν, μην προσβληθείτε, ούτε  να πέσετε χαμηλά προσπαθώντας να περάσετε στην αντεπίθεση. Υπάρχουν άλλα πράγματα στη ζωή να μας απασχολούν».

Στη σιωπή της νύχτας, δίνουν μάχες στο μυαλό τους: μάχη με τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, με τις αδικίες που καμώθηκαν πως δεν κατάλαβαν, με τις στιγμές δειλίας που κατάφεραν να κρύψουν  από όλους – εκτός από τον εαυτό τους – και με την αγάπη που βρέθηκε στο δρόμο τους με μια λάμψη στο βλέμμα, αυτή που τους ήταν προορισμένη από το χέρι του Θεού και που ωστόσο δεν είχαν το θάρρος να πλησιάσουν.

Και υπόσχονται: «Αύριο θα είναι αλλιώς».

Φτάνει όμως το αύριο και μαζί του και η ερώτηση που τους παραλύει: «Κι αν πάνε όλα στραβά;».

Έτσι λοιπόν δεν κάνουν τίποτα.

Αλίμονο σε όσους δεν ηττήθηκαν ποτέ! Δε θα υπάρξουν ποτέ τους νικητές σε τούτη τη ζωή.

Από το βιβλίο: Το χειρόγραφο της Άκρα, Paulo Coelho, Εκδοτικός οίκος: Α.Α. Λιβάνη

Image

Ξεπέρασε τους φόβους σου!

Ο φόβος οργιάζει στον πλανήτη μας. Αυτό το βλέπεις και το ακούς κάθε μέρα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με πολεμικές σκηνές, φόνους, πράξεις βίας κ.ά. Ο φόβος είναι έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό σου. Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο δε δείχνεις εμπιστοσύνη και στη ζωή. Και επειδή δεν πιστεύεις ότι υπάρχει για σένα μέριμνα σε ένα ανώτερο επίπεδο, νομίζεις ότι πρέπει να ελέγχεις τα πάντα στο επίπεδο της πραγματικότητας. Κι αφού δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα στη ζωή, είναι φυσικό να νιώθεις φόβο.

 Αν θέλεις να ξεπεράσεις τους φόβους σου, τότε χρειάζεται να μάθεις να εμπιστεύεσαι. Κι όταν το πετύχεις, τότε μπορείς να πεις ότι έκανες το πρώτο άλμα στο χώρο της πίστης. Δείξε λοιπόν εμπιστοσύνη στη δύναμη που υπάρχει μέσα σου, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Παγκόσμια Ευφυΐα.

 Δείξε εμπιστοσύνη σ’αυτό που είναι αόρατο, αντί να πιστεύεις μόνον τον χειροπιαστό υλικό κόσμο. Δε λέω ότι εσύ δε βοηθάς σε τίποτε, αν όμως έχεις εμπιστοσύνη, τότε θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τη ζωή πολύ πιο εύκολα.

Όπως είπα και πιο πριν, πιστεύω πως ό,τι χρειάζεται να γνωρίζω μου αποκαλύπτεται. Πιστεύω απόλυτα ότι κάποιος με φροντίζει, παρόλο που δεν ελέγχω στο φυσικό επίπεδο όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου.

 Μια σκέψη φόβου, στην πραγματικότητα προσπαθεί να σε προστατεύσει. Γι’αυτό σου προτείνω να πεις στο φόβο: «Το ξέρω ότι θέλεις να με προστατεύσεις. Εκτιμώ το ότι θέλεις να με βοηθήσεις. Και σ’ευχαριστώ». Αναγνώρισε τη σκέψη του φόβου. Υπάρχει για να σε προστατεύει. Όταν βρίσκεσαι σε κίνδυνο και φοβηθείς, τότε το σώμα σου εκκρίνει αδρεναλίνη για να σε προστατεύσει. Το ίδιο ισχύει και για το φόβο που δημιουργείς στο νου σου.

 Παρατήρησε τους φόβους σου και αναγνώρισε ότι δεν είσαι εσύ οι φόβοι αυτοί. Δες το φόβο όπως θα έβλεπες τις εικόνες σε μια οθόνη κινηματογράφου. Αυτό που βλέπεις στην οθόνη δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Οι κινούμενες εικόνες είναι απλώς τα καρέ μιας κινηματογραφικής ταινίας, που αλλάζουν και εξαφανίζονται με μεγάλη ταχύτητα. Το ίδιο και οι φόβοι σου, έρχονται και φεύγουν με την ίδια ταχύτητα, όπως οι εικόνες του κινηματογράφου, εκτός κι αν επιμένεις να τους συντηρείς.

 Ο φόβος περιορίζει σημαντικά τη σκέψη. Οι άνθρωποι φοβούνται να μην αρρωστήσουν, να μη μείνουν άστεγοι και πολλά άλλα. Ο θυμός είναι φόβος που μετατρέπεται σε αμυντικό μηχανισμό. Σε προστατεύει από ορισμένες καταστάσεις. Όμως είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να κάνεις θετικές δηλώσεις για να διώξεις το φόβο από το νου σου και να αγαπήσεις τον εαυτό σου μέσα από αυτόν. Να θυμάσαι λοιπόν ότι τίποτε δε γίνεται χωρίς τη δική σου συγκατάθεση. Εσύ είσαι το κέντρο όλων όσων συμβαίνουν στη ζωή σου. Όλα είναι μέσα σου. Κάθε εμπειρία και κάθε σχέση είναι ένας καθρέφτης του νοητικού προτύπου που έχεις μέσα σου.

 Ο φόβος είναι το αντίθετο της αγάπης. Όσο περισσότερο πρόθυμος είσαι να αγαπήσεις και να εμπιστευτείς αυτό που είσαι, τόσο περισσότερο θα αναπτύσσεις μέσα σου την αγάπη και την εμπιστοσύνη. Όταν σε κάποια περίοδο της ζωής σου νιώθεις έντονους φόβους, ανησυχίες και αγωνίες ή δε σου αρέσει ο εαυτός σου, δε σου κάνει εντύπωση πως όλα πάνε στραβά; Έρχεται η μια αναποδιά μετά την άλλη και φαίνεται ότι αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ. Κάτι αντίστοιχο λοιπόν συμβαίνει και όταν αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου. Όλα αρχίζουν να μπαίνουν σε μια φάση επιτυχίας, τα φανάρια γίνονται «πράσινα», εύκολα βρίσκεις «θέση να παρκάρεις» κι όλα κάνουν τη ζωή υπέροχη. Ξυπνάς το πρωί και η μέρα αρχίζει να κυλάει υπέροχα.

 Αγάπησε τον εαυτό σου για να μπορέσεις να τον φροντίσεις. Κάνε ό,τι μπορείς για να δυναμώσεις την καρδιά, το σώμα και το νου σου. Στρέψου στη δύναμη που είναι μέσα σου. Αναζήτησε έναν καλό πνευματικό σύνδεσμο και βάλε τα δυνατά σου για να τον διατηρήσεις.

 Αν αισθάνεσαι ότι απειλείσαι ή φοβάσαι, άρχισε να αναπνέεις συνειδητά. Συχνά όταν φοβόμαστε κρατάμε την αναπνοή μας. Γι’αυτό, πάρε μερικές βαθιές αναπνοές. Η αναπνοή ανοίγει μέσα σου το χώρο της δύναμής σου. Ισιώνει τη σπονδυλική σου στήλη. Ανοίγει το θώρακά σου και δίνει στην καρδιά ευρύτερο χώρο. Αναπνέοντας κανονικά, αρχίζεις να παραμερίζεις τα εμπόδια και κάνεις καινούρια ανοίγματα. Διαστέλλεσαι αντί να συστέλλεσαι. Κι όταν η αγάπη αρχίζει να πλημμυρίζει το κορμί σου, τότε πες: «Είμαι ένα με τη δύναμη που με δημιούργησε. Είμαι ασφαλής. Όλα στον κόσμο μου είναι καλά».

 

Από το Βιβλίο: Η Δύναμη είναι Μέσα σου, Louise L. Hay, εκδόσεις: Η Δυναμική της Επιτυχίας

Image

Όλες οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα σου…

Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να κοιτάς, να ακούς και να εμπιστεύεσαι.

 Όλες οι απαντήσεις που αναζητάς είναι ήδη στη διάθεσή σου. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να κοιτάς μέσα σου, να ακούς προσεκτικά και να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει καμιά εξωτερική πηγή σοφίας που να μπορεί να σου δώσει απαντήσεις στα πιο βαθιά ερωτήματά σου. Εσύ και μόνον εσύ είσαι ο πιο σοφός σου δάσκαλος. Βαθιά μέσα σου, γνωρίζεις ήδη όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζεις.

 Διαθέτεις κι εσύ, όπως όλοι μας, πνευματικό DNA κι αυτό είναι η εσωτερική σοφία που κατοικεί μέσα σου και σου δίνει μηνύματα σχετικά με το μονοπάτι της ζωής σου. Αυτά τα μηνύματα είναι σημάδια ή οδηγίες από την εσωτερική πηγή της διαίσθησής σου που σε οδηγούν να αγγίξεις και να βιώσεις την αυθεντική σου ζωή. Είναι φωτεινοί δείκτες στο μονοπάτι σου και σου δείχνουν τί χρειάζεται να κάνεις για να συνεχίσεις την πορεία της ανάπτυξής σου. Ξεπηδούν κι ανάβουν σαν φλόγες στα βάθη του νου σου, δίνοντάς σου κατευθύνσεις και ενδείξεις, προμηθεύοντάς σου όλες τις απαντήσεις που χρειάζεσαι. 

 Αυτοί οι ισχυροί υπαινιγμοί είναι στη διάθεσή σου κάθε στιγμή και μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές. Μπορεί να τις ακούσεις σαν μια «φωνούλα» μέσα στο κεφάλι σου ή να τις νιώσεις σαν μια διαισθητική λάμψη. Μπορεί να φτάσουν με ένα γράμμα ή με ένα τηλεφώνημα ή να τους βρεις τυπωμένους στο εσωτερικό καπάκι στο κουτί του τσαγιού.

Ένα σημάδι που σε βοηθάει να καταλάβεις ότι κάτι είναι πραγματικά ένα μήνυμα από τη διαίσθησή σου είναι το εξής: δεν εξαφανίζεται όσο κι αν προσπαθείς να το αγνοήσεις. Παρουσιάζεται ξανά και ξανά, μέχρι να προθυμοποιηθείς να το ακούσεις και να το τιμήσεις.

 Τα αληθινά μηνύματα, ακόμα κι αν δεν είσαι ανοιχτός για να τα δεχτείς, έχουν τον τρόπο να σε βρίσκουν όπου κι αν κρύβεσαι. Αν τους κλείσεις την πόρτα, αυτά θα μπουν από το παράθυρο. Αν σφραγίσεις και το παράθυρο, θα κατέβουν από την καμινάδα. Όπως λέει και το ρητό: «Σε ό,τι αντιστέκεσαι, αυτό επιμένει». Η αλήθεια σου θα σε βρει όπου κι αν κρυφτείς. Όταν αγνοείς την εσωτερική σου φωνή ή κλείνεις την καρδιά σου στην εσωτερική σου αλήθεια, απλώς την προσκαλείς να εμφανιστεί με άλλες, πιο αρνητικές μορφές, όπως η κατάθλιψη, η εθιστική συμπεριφορά ή απλώς η έλλειψη ικανοποίησης. Όσο πιο σύντομα ανοίξεις να δεχτείς την αλήθεια σου, τόσο πιο άνετα θα προχωράς στο μονοπάτι σου και τόσο πιο μακριά θα πας. Η ζωή κυλάει πιο ομαλά όταν παίρνουμε υπόψη μας τα εσωτερικά μας μηνύματα.

 Δεν έχει σημασία αν τα μηνύματα σου εμφανίζονται σαν ανόητες εντολές ή αν παίρνουν πιο άμεσες μορφές. Ένα μήνυμα που σε παροτρύνει επίμονα να βγάλεις βόλτα το σκύλο σου στο πάρκο δεν είναι λιγότερο σημαντικό ή έγκυρο από ένα μήνυμα που σου λέει να αφήσεις τη δουλειά σου στη μεγάλη εταιρία στην οποία εργάζεσαι και να ανοίξεις δική σου επιχείρηση. Ίσως το πρώτο μήνυμα να είναι αποτέλεσμα της αίσθησής σου ότι έχεις ανάγκη να βγαίνεις συχνότερα στο ύπαιθρο για χάρη της υγείας σου, πράγμα που είναι εξίσου σημαντικό με το πώς βγάζεις το ψωμί σου. Όλα τα μηνύματα, ανόητα ή όχι, είναι ισχυροί οδηγοί της αλήθειας και σου προσφέρουν άμεση πρόσβαση στην εσωτερική σου σοφία.

Αν εστιαστείς και ακούσεις με προσοχή, τότε θα συντονιστείς στη συχνότητα που εκπέμπει πολύτιμες πληροφορίες για σένα. Η πρόκληση είναι να συντονίζεσαι με τα μηνύματα και τις απαντήσεις που παίρνεις από μέσα σου και να τα τιμάς. Επειδή το μυαλό σου φλυαρεί αδιάκοπα, συχνά είναι δύσκολο να ακούσεις τα μηνύματα που περιέχουν τις αληθινές απαντήσεις. Αλλά και όταν τα ακούσεις, μπορεί να σου φανούν παράξενα αν έχεις χάσει την επαφή σου με τα αληθινά σου συναισθήματα.

 Για παράδειγμα, μια τριανταπεντάχρονη καταξιωμένη έμπορος έργων τέχνης μπορεί να απορρίψει την απάντηση που παίρνει από μέσα της σχετικά με το γιατί νιώθει αποξενωμένη και ελλειπής, αν αυτή η απάντηση της λέει ότι πρέπει να εκπληρώσει το όνειρο της ζωής της και να γίνει ψυχίατρος. Μηνύματα που δεν συμπίπτουν με την ημερήσια διάταξή σου μπορεί να είναι εύκολο να τα απορρίψεις, αλλά πάντως είναι δύσκολο να τα αγνοήσεις εντελώς.

 Όταν συντονίζεσαι με τα μηνύματά σου, τότε ανακαλύπτεις αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι. Όταν επιλέγεις να τιμάς τις απαντήσεις που σου δίνονται, τότε μπορείς να ζήσεις μια ζωή βασισμένη στην αυθεντική εσωτερική σου γνώση και στα συναισθήματά σου, και παύεις να νιώθεις «το σύνδρομο της πλαστοπροσπωπίας».Ίσως εκείνη η έμπορος των έργων τέχνης να ήταν πιο ευτυχισμένη αν ξεκινούσε τη ζωή της από την αρχή και γινόταν ψυχίατρος. Όμως, μόνον εκείνη και ο εσωτερικός οδηγός της μπορούν να το ξέρουν αυτό με σιγουριά.

Για να συντονιστείς με την εσώτερη γνώση σου, χρειάζεται να μάθεις να ακούς προσεκτικά, να εμπιστεύεσαι και να τιμάς τις εμπνεύσεις σου. Έτσι θα οδηγηθείς σε ένα μέρος μέσα σου, από όπου μπορείς να έχεις πρόσβαση σε όλες τις απαντήσεις που χρειάζεσαι σχετικά με το πώς θα κάνεις το ταξίδι σου πάνω στη Γη να είναι μια εμπειρία γεμάτη ανταμοιβές.

 

Από το βιβλίο: Αν η ζωή είναι παιχνίδι, αυτοί είναι οι κανόνες του, Cherie Carter-Scott, εκδόσεις: Δυναμική της Επιτυχίας

 Image

Το αετόπουλο στο κοτέτσι

«Μια άνοιξη ένας αγρότης διασκέδαζε καθημερινά μ’ ένα ζευγάρι αετών που τους έβλεπε να πετούν, να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν κοντά στο κτήμα του.

 Όταν μετά από μερικές μέρες τους έχασε, πήγε στον τόπο όπου είχε εντοπίσει ότι κατέβαιναν, για να δει τι υπήρχε εκεί, βρήκε μια εγκαταλειμμένη φωλιά μ’ ένα αυγό μέσα. Πήρε το αυγό, το πήγε στο κοτέτσι και το έβαλε μαζί με τα αυγά μιας κότας, με την ελπίδα να το κλωσήσει εκείνη, να γεννηθεί το αετόπουλο, να μεγαλώσει και να πετάξει.

 Σε δύο βδομάδες το αυγό άνοιξε και ένα υγιέστατο αετόπουλο γεννήθηκε. Ζώντας ανάμεσα στα κοτόπουλα, άρχισε σιγά σιγά να μαθαίνει και να συνηθίζει τους τρόπους τους και να θρέφεται με το καλαμπόκι που ο αγρότης τα τάιζε. Ξαφνικά ένα ηλιόλουστο πρωινό βλέπει από πάνω του πουλιά να πετάνε. ‘Τι θαυμάσιο είναι να πετάς έτσι! Θα ήθελα πολύ να μπορέσω να πετάξω κι εγώ’ σκέφτηκε.

 Μόλις είπε την ιδέα του στα κοτόπουλα, εκείνα γέλασαν και του απάντησαν: ‘Τι ηλίθια ιδέα! Εσύ είσαι κοτόπουλο. Τα κοτόπουλα δεν πετούν! . Ποτέ δε θα μπορέσεις να πετάξεις,! ό,τι κι αν κάνεις’. Η μητέρα του φοβισμένη του είπε: ‘Αν προσπαθήσεις να πετάξεις, θα πέσεις πάνω στα σύρματα του κοτετσιού και θα σπάσεις τα φτερά σου’. Ο κόκκορας πατέρας του συμπλήρωσε με το λογικό επιχείρημα: ‘Ακόμα κι αν πετάξεις, θα είναι πολύ δύσκολο να βρεις τροφή, θα πεινάσεις και θα πεθάνεις’.

 Όλα τα κοτόπουλα συμφώνησαν ότι το μικρό αετόπουλο δεν έπρεπε να προσπαθήσει να πετάξει. ‘Είναι ονειρεμένα να πετάς ψηλά όπως τα πουλιά’ έλεγε και ξαναέλεγε στον εαυτό του. ‘Επιθυμώ τόσο πολύ να το καταφέρω’. Κοίταζε και ξανακοίταζε τα πουλιά που πετούσαν στον αέρα και άρχισε να μελαγχολεί. Αλλά ποτέ δεν προσπάθησε. Πίστεψε τα κοτόπουλα. Όσο οι μέρες περνούσαν, το αετόπουλο όλο και λιγότερο μίλαγε για το πέταγμα. Δεν μπορούσε όμως να βγάλει από την καρδιά του τη μεγάλη του επιθυμία να πετάξει. Η θλίψη κι ο καημός του άρχισαν σιγά σιγά να κατασπαράζουν το σώμα του. Η τροφή και η επιθυμία για ζωή έχασαν κάθε νόημα για εκείνο.

 Πέρναγε όλο και περισσότερες ώρες μόνο του, συχνά μέσα στο πέτρινο κοτέτσι. Κάποια μέρα ο αγρότης παρατήρησε ότι έλειπε από την αυλή του κοτετσιού. Πίστεψε ότι το αετόπουλο μεγάλωσε και πέταξε, αλλά! πήγε να το επαληθεύσει. Το κοτέτσι ήταν σκοτεινό, αλλά όταν άναψε το φως, μέσα σε μια γωνία είδε ένα σωρό από μαύρα φτερά. Τα σήκωσε και ήταν το αετόπουλο. Είχε πεθάνει από τη θλίψη του.»

 __

 Το δίδαγμα της ιστορίας λοιπόν είναι να μην πάψει ποτέ κανείς να πιστεύει ότι είναι αετόπουλο και ότι μπορεί να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει. Το να βρει κανείς τους δρόμους της ζωής δεν είναι ποτέ ζήτημα γνώσης και συμβουλών, αλλά η ανακάλυψη της ίδιας της ψυχής μας.Και αυτό μόνο ο εαυτός μας μπορεί να το επιτύχει.

 Πολλοί από εμάς αν κάνουμε την εσωτερική αναζήτηση μας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε αετόπουλα που ζούμε σε κοτέτσι, και ψάχνοντας γύρω μας για κοτόπουλα, θα δούμε πολλά. Στο χέρι μας είναι να ανακαλύψουμε λύσεις και τρόπους να πετάξουμε μακριά από το δικό μας κοτέτσι.

 Πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να δοκιμάσουμε. Αν δοκιμάσουμε, θα πετύχουμε κάτι. Κι αν πετύχουμε, θα πιστέψουμε στον εαυτό μας. Κανείς δεν γεννιέται με πίστη, με τσαγανό, με κουράγιο και όνειρα. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ίδιας της ζωής μας.Αρκεί να ζούμε το ταξίδι της μαθησιακά. Να μαθαίνουμε και να βελτιωνόμαστε συνεχώς από τις εμπειρίες μας, τα λάθη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις δικές μας και των άλλων. Να παρατηρούμε και να καταλαβαίνουμε το περιβάλλον μας. Να εντοπίζουμε τους περιορισμούς, τις ευκαιρίες, και τις απειλές που υπάρχουν μέσα σε αυτό.

 

Από το Βιβλίο: Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη, Μπουραντάς Δημήτρης, εκδόσεις: Πατάκης

 

Μη συμβιβάζεσαι με τις παρούσες εξωτερικές συνθήκες της ζωής σου. Θυμήσου τη Θεϊκή καταγωγή και το επιλεγμένο -πριν την ενσάρκωση- μονοπάτι σου.

Image